— Widzisz to samo co ja?
— Chyba widzę. Nie wiem tylko, czy to jest to samo, co ty widzisz.
— A co czujesz?
— Jakoś mi tu dobrze. Też niespokojnie — chyba odlatuję w swój świat.
— Też mi się tu podoba. Może szkoda, że odlatujesz.
— Tak już będzie.
— W tym samym miejscu świata — myślisz, że nigdy nie zobaczymy, nie poczujemy tego samego?
— Na razie nie wiemy nawet co to wszystko znaczy.
Trzecia część wykładów performatywnych cyklu „Spragnieni miasta” wprowadza w umiejętność dialogicznego widzenia, czytania i odczuwania architektury. Cztery opowieści o Architekturze Form Dialogicznych wskazują jak bardzo obrazy, teksty i klimaty wpływają na nasze widzenie, przeżywanie, rozumienie architektury, ale i jak konstruują porozumienie w sprawach miasta. Umiejętności dialogiczne przygotowują nas do wspólnej podróży po świecie, do wspólnego widzenia, do rozumienia i porozumienia. Przygotowują też wszystkich zajmujących się architekturą do specyficznej podróży, jaką jest projektowanie miejskie. Tak może spełnić się pragnienie „Spragnionych”.
Wykład 1: Miasto nastepnych form. Opowieść o dialogu percepcji i projektowania
Wykład 2: To, co formuje. Opowieść o dialogicznych obrazach architektury miasta
Wykład 3: To, co mówi. Opowieść o dialogicznych tekstach architektury miasta
Wykład 4: To, co nastraja. Opowieść o dialogicznych klimatach architektury miast
