Na kartach szekspirowskich dramatów trup ściele się gęsto, jednak nie zawsze ściele się w ten sam sposób. Mordercami kierują różne motywy, a ich czyny mają różne konsekwencje. Gniew może wyrastać z zazdrości, pychy, rządzy władzy czy chęci zemsty. Można zamordować w obronie demokracji, w wyniku słabości charakteru lub przez podszepty złych doradców. Albo jak Kleopatra, korzystając z pozycji, wściec się na sługę, który przynosi złe wieści:
Niech cię pochłonie najgorsza zaraza.
Bije go i obala na ziemię.
[…] Precz, wstrętny łotrze, lub ci oczy wydrę
I niczym piłki będę je kopała!
Wyrwę Ci włosy z głowy!
Powłóczy nim po podłodze.
Ile morderstw opisał Szekspir w swoich dziełach? Dlaczego wierzono, że krwawiące rany same są w stanie wskazać tego, kto je zadał? Jakie występki gwarantowały publiczną szubienicę, a za co dodatkowo wybebeszano zwłoki? Jak wyglądały scenografie ostatnich aktów tragedii i dlaczego miało znaczenie, w jakich okolicznościach się umiera? I czy faktycznie coś tak okrutnego, jak morderstwo, można opisać kwiecistym i pełnym pasji językiem?
Zapraszamy na godzinny spacer z przewodnikiem nie tylko po Gdańskim Teatrze Szekspirowskim, ale i po historii morderczych faktów z epoki elżbietańskiej i szekspirowskich dzieł. Spacery będą inscenizowane, więc na zwiedzających czekają prawdziwie mocno/nocne wrażenia!
