Ucho, gardło, nóż – Teatr Polonia z Warszawy

wg Verdany Rudan

Przekład: Grzegorz Brzozowicz
Adaptacja i reżyseria: Krystyna Janda
Scenografia: Magdalena Maciejewska
Producent wykonawczy: Marta Bartkowska
Występuje: Krystyna Janda

Wybuchowy monolog Tonki Babić z bratobójczą wojną na Bałkanach w tle. Bohaterka to kobieta po pięćdziesiątce, która spędza bezsenną noc przed telewizorem. Zmienia kanały, komentując programy polityczne, seriale i filmy, ale jest w tym coś więcej niż tylko bezmyślne pstrykanie pilotem. Między jej słowami ukryta jest tęsknota za normalnością. Tonka wyobraża sobie, jakie byłoby jej życie w serialu – ona pragnie takiego głupiego świata. To jedyna ucieczka od horroru rzeczywistości. Jednak wojna, z całą jej brutalnością, przedostaje się nawet poprzez cukierkowe sceny z telewizji. Pochłaniając kolejne tabliczki czekolady, kobieta opowiada widzom swoje życie. Jest wulgarna, bezczelna i przepełniona nienawiścią. Wydarzenia z jej przeszłości przeplatają się ze sobą bez względu na chronologię – tragizm miesza się z komizmem. Tonka jest w swoim opowiadaniu szczera do bólu, nie oszczędza nikogo, ale przede wszystkim nie oszczędza samej siebie. Musi przeżyć.